آشیانه سیمرغ

دقیقا هشتم آذرماه امسال بود ... عطر و بوی خاصی توی محله پیچیده بود ... از چراغونی های خیابان اصلی تا بنرهای مختلف روی دیوارها ... از مسجد محله که از چند روز قبل ریسه بندان شده بود به یمن قدم هاشون ... همونایی که یک سالی می شد قرار بود بیان توی محله مون اما هنوز زمانش نرسیده بود ... هنوز لیاقتشون رو نداشتیم همونایی که از وقتی اومدن فهمیدیم چقدر محله مون خالی از وجود آرامش بخششون بود شهدای گمنام محل...

نمی دونستم آخرین پنجشنبه سال رو میتونم بیام قطعه شهدا یا نه ... بجاش پنجشنبه یکی مونده به آخر سال ، کلاس ساعت آخر رو نرفتم و توی اون اوووج شلوغی خودمو رسوندم ... آخ که دلم حسااابی تنگ شده بود ... ... می دانی همیشه گل نرگش برایم رنگ و بوی دیگری داشته ... حتی عطر نرگس هم حال و هوای مستانه ای به دلم می دهد چه برسد به دسته گل بزرگی از نرگس ... هر که برایم ارزشی خاص داشته باشد برایش نرگس می برم ... و...