هوای آلوده

داشتم فکر میکردم هوای الوده تهران خیلی هم بدنیست

چند سالیه که عادت دارم وقتایی که هوا آلوده س ماسک میزنم و از خونه میرم بیرون

یکی از مزیت های ماسک زدن اینه که براحتی میتونی وسط خیابون زارزار گریه کنی و راه بری ولی چون ماسک رو صورتته کسی متوجه نمیشه

اگه عینک هم داشته باشی که دیگه نور علی نور میشه

دیگه اصلا کسی متوجه نمیشه

قطره های اشک ریخته میشن روی ماسک و جذب میشن در نتیجه به دستمال کاغذی هم نیازی نیست

وقتی که ماسک میزنی محدوده دهان و بینی یکم قرمز میشن

وقتی زیر ماسک گریه کنی بعد ماسک رو برداری بقیه فکر میکنن قرمزی بخاطر ماسک بوده نه چیز دیگه

خلاصه که آلودگی هوای تهران اونقدرا هم که میگن بد نیست

برای کسی که بغض توی گلوشه چه فرقی میکنه اکسیژن خالص تنفس کنه یا دی اکسیدکربن و سرب و هزار تا چیز دیگه...

امزوز وقتی ماسک زده بودم و گریه م گرفته بود یهو دلم تنگ شد برای اون عصرایی که موقع برگشتن از سرکار کوله مو مینداختم روی دوشم و ماسک میزدم تا خیابون انقلاب پیاده میومدم