آشیانه سیمرغ

مدت ها بود که انتظار اون لحظه رو می کشیدم ... منتظرش بودم ... خودمو با روشای مختلف براش آماده کرده بودم ... اما نشد ... نتونستم خودمو قرص و محکم نگه دارم ... چیزی که با چشمام داشتم میدیدم تمام هستیمو نابود کرد ... مثل حس خلاء ... بی وزنی ... انگار سبک شده بودم و روحم داشت از تنم خارج می شد ... در عین حال انقدر سنگین شده بودم که احساس می کردم وزن تمام دریاها روی دوشمه ... بغض توی گلوم بود ... با چشمام اشکامو قورت میدادم ...چونم تکون میخورد ...دیگه نمی تونستم با بینی نفس بکشم عمیق و محکم با دهان ن...

xa0 از شنبه دلم بی تاب شده بود از این شهر لعنتی دل بکنم بیام یه جایی با خودم خلوت کنم ولی دست و پام بسته بود و نمیشد سوار مترو که شدم اصلن دلم نمیخواست برم دانشگاه...اصلن حال و حوصله ساعت اول رو نداشتم ... نمیدونم ... شایدم حال خودم خوب نبود ... به ایستگاه دروازه دولت که رسید درا باز شد ، مردد موندم برم یا نرم ... داشت درا بسته میشد که خودم و انداختم بیرون از قطار ... خط عوض کردم و رفتم قطعه شهدا ... چه صبح پاییزی آرومی ... ساعت حدودا 8 صبح ... یه نسیم ملایم ... آفتابی اما خنک ... من و یه دسته ...